Ертеде бір мейірімі мол, шуағы төгілген Күншуақ атты ел болыпты. Бұл елде адамдар бір-біріне көмектесіп, жүректерін таза ұстайтын. Таң сайын күлімдеген күн елді нұрға бөлеп, әр үйден жылылық сезілетін. Балалар шаттанып ойнап, үлкендер ақылымен бөлісетін. Елдің берекесі мен бірлігі бәріне үлгі еді.
Бірақ бір күні Қаракөлеңке атты суық жел соғып, адамдардың көңіліне күмән мен әлсіздік ұялата бастайды. Ол сыбырлап, жалған бақыт пен оңай жол бар деп алдайды. Кейбір жандар сол сөзге еріп, жақындарынан алыстай бастайды. Күншуақ елінің нұры сол кезде бәсеңдей түсті.
Сол сәтте кішкентай ғана, бірақ жүрегі үлкен Айсәуле атты қыз пайда болады. Ол қолына Мейірім шырағын ұстап, елді аралайды. Айсәуле әр адамға шынайы қуаныштың құпиясын айтады: ол — адал еңбек, білім, спорт, өнер және достық. Мейірім шырағы жанған сайын Қаракөлеңкенің күші әлсірей береді.
Айсәуле ешкімді жазғырмай, сабырмен тыңдап, сенім сыйлайды. Бірі спортқа бет бұрып, денсаулығын нығайтты, бірі сурет салып, жанын тыныштандырды, енді бірі кітап оқып, білімге ұмтылды. Ата-ана мен бала арасындағы байланыс күшейді.
Уақыт өте Күншуақ елі бұрынғыдан да нұрланып, адамдар бір-біріне тірек болды. Содан бері елде мынадай сөз қалған екен:
«Жалған бақытқа жол жоқ-мейірімге жол ашық!»

Мұрат Тоқмағанбет,
№244 Ы.Жақаев атындағы
орта мектебінің оқушысы
Шиелі ауданы